مکینزی هفته قبل اعلام کرد که رشد تقاضای نفت طی دهه جاری میلادی به پایان میرسد و حداکثر تاریخی تقاضای نفت 104 میلیون بشکه در روز خواهد بود. با لحاظ سرمایهگذاریهای جاری و ظرفیت مازاد (Spare Capacity) فعلی، این «تقریباً» یعنی هماکنون نیاز دنیا به افزایش ظرفیت تولید به انتها رسیده و تنها به اندازه نگهداشت تولید باید سرمایهگذاری کرد.
نمودار بالا مارجین یک پالایشگاه نسبتاً ساده طراحیشده براساس نفت دبی است که میتواند «نمایی» از وضعیت مارجین پالایشگاههای ایرانی در ماههای اخیر به دست دهد.
میبینیم که روند سودآوری از اواخر 2019 شدیداً مختل شد و از نوامبر 2020 تا ژانویه 2021 حاشیه سود در بازه منفی 6 تا منفی 10 دلار قرار داشت. افت بنزین همزمان با ثبات و حتی رشد نسبی نفت، دلیل اصلی بود.
با گسترش کرونا و افت قیمت نفت، از فوریه تا آوریل 2020 وضعیت قدری بهتر ولی حاشیه سود کماکان منفی بود. بهبود نسبی کراکاسپرد نفتکوره و افت شدیدتر قیمت نفت در مقایسه با فرآورده باعث شد وضعیت در مقایسه با ماههای قبلتر بهتر باشد.
این روند در ماههای می و ژوئن متوقف شد؛ چراکه قیمت نفت در مسیر رشد قرار گرفت ولی کراکاسپردها کماکان تحت فشار قرار داشتند. (اثر موجودی انبار در این تحلیلها وجود ندارد.)
در جولای تاکنون وضعیت بهتر بوده و در اطراف منفی 2 نوسان داشته است. انتظار میرود در نیمه دوم سال و به طور خاص فصل سوم 2020 اوضاع بهتر از نیمه نخست باشد.
گزارش جدید آماری اوپک منتشر شده که در آن میتوان خلاصهای از مهمترین آمارهای نفت سال 2019 را دید. متاسفانه آمارهای مربوط به ایران از وضعیت مناسبی حکایت نمیکنند. چند نکته مهم درباره ایران را به نقل از گزارش مذکور اینجا میآورم: بازیگر درجه سوم اوپکعربستان با تولید 9.8میلیونی در رتبه اول اوپک ایستاده است. […]
نگاهی به جایگاه نفت در اقتصاد و سیاست ونزوئلا
چاوس درسال 2006 و اوج فعالیتهای ملیشدن صنعت نفت ونزوئلا میزبان احمدینژاد شد.
ونزوئلا، دارنده بزرگترین ذخایر نفت جهان با حجمی تقریباً مساوی مجموع ذخایر نفتی ایران و عراق، یکی از پنج عضو موسس سازمان کشورهای صادرکننده نفت (اوپک) و تولیدکننده روزانه 3/2 میلیون بشکه نفت در روز است؛ کشوری که برای سالهای متمادی با مواضع ضدآمریکایی و برنامههای حمایت اجتماعی رهبران آن شناخته میشد و اکنون نمونهای کمنظیر از دستبهگریبانی اقتصادهای نفتی با رکود، تورم و قحطی پس از سقوط قیمت نفت به شمار میرود. اگرچه برخی معتقدند سهم اصلی را در این میان نه سقوط نفت، که سیاستهای حمایت اجتماعی دارد که طی دوران ریاستجمهوری هوگو چاوس به اوج خود رسید و نیکلاس مادورو، اکنون وامدار و ادامهدهنده آن است؛ در روی دیگر داستان، آمیختگی کمنظیر اقتصاد و سیاست این کشور با نفت به چشم میخورد. ونزوئلا، یک کشور دموکراتیک است و در نتیجه نمیتوان استبداد سیاسی یک فرد یا اقلیت را عامل اصلی نابسامانی این کشور دانست؛ بلکه این بار، بخش قابلتوجهی از مردم هستند که همپای دولت سیاستهایی را تقاضا میکنند که محوریت آن توزیع رانت نفت است و به عقیده اغلب صاحبنظران، تنها با قید «پوپولیسم» میتوان در وصف آن سخن گفت. اما نفت در اقتصاد و سیاست ونزوئلا چه جایگاهی دارد و چگونه به جزء لاینفک زندگی اجتماعی مردم این کشور بدل شد؟